Tülay Çellek
  Mavi bir günaydın yolluyorum sabahına
Yüreğimin sıcaklığını da gününe...
 Sending a blue ‘bonjour’ to your morning,
And the warmth of my heart to your day…
 Tülay ÇELLEK


Ana Sayfa
Yazılar
Şiirler
Poems
Söyleşiler
Tül'den Yansımalar
Resimler
Art
Fotoğraflar
Photograph
Karikatür / Çizimler
Cartoon / Drawings
Tasarım
Design
Tipleme
Character
Barış
Peace
Gerze
Ders Notları
Lesson Notes
Özgeçmiş
Autobiography/cv
Belgeler
Duyurular
Değiniler
İletişim
Contact

Yayın Tarihi: 14.6.2004  

ÇOCUK RESMİNDE BÜYÜKLERİN ELİ <br>ÇOCUKLARIN İSTEKLERİ


ÇOCUK RESMİNDE BÜYÜKLERİN ELİ
ÇOCUKLARIN İSTEKLERİ



ÇOCUK RESMİNDE BÜYÜKLERİN ELİ
ÇOCUKLARIN İSTEKLERİ





“Çocuktan al haberi”… Boşuna dememişler.
Birkaç gün önce gittiğim çocukların resim sergisinde, benim gibi erken gelen bir çocuğa sordum. Resimlerini gösterir misin? Resminin yanına uçarak gittik. Çünkü bu sorumdan öyle çok memnun kalmıştı ki. İkinci sorum ağzımdan çıkma fırsatı bulamadı. Anlatmaya başlamıştı da ondan. “Öğretmenim bu renkleri kullanmamı söyledi bende onun istediği gibi boyadım.” Tam bir soruya hazırlanıyordum ki, “Öndeki kadını ben yaptım. Arkadaki kadını öğretmenim yaptı. Buna bakarak tekrarlamamı söyledi”. Benimki ona benzemiş değil mi? “Başka resmin var mı? “Evet bakın şu tarafta. Kopya. Öğretmenimiz kopya da çalıştırıyor bol bol.”

Dikkatimi çeken bir şey daha vardı. Resimlerin çoğuna isim yazılmamıştı. Öğretmen hanıma, “isimler yok, isterseniz yardım edebilirim”. Dediğim de, “isimleri anımsamıyorum. Hangisi hangisinin bilmiyorum.” Diye karşılık verdi olanca rahatlığıyla. Yüzüm allak bullak olmuştu. Bunun üzerine şu şekilde düzeltmeye kalktı. “İsim koyarsak görüntüde parçalanmaya sebep olur.” Doğrusu bu da bana tuhaf geldi. İsmini resmin üzerine yazan bir iki kişinin dışında isimsizler sergisi olmuştu. Çünkü sergi çocukların değil, öğretmenlerinindi. O halde isimlerine ne gerek vardı. Sadece bir ikisi ismini resmin üzerine yazmıştı. Okuma yazma bilmeyenler hepten kaybetmişlerdi, bir de yazmayı unutanlar ya da bilmeyenler… Şimdi bu çocuklar üniversiteye geldiğinde böyle bir altyapıyla nasıl değişeceklerdi? Tanınmış sanatçılardan kopya çalışıyorlar. Henüz dış gerçeğe tam açılmamış, hayal dünyaları geniş, yaratıcılıkları sınırsız olan çocuklar… Sınırları öğretmenler tarafından çizilivermiş. Müziği dinleyerek resim yapmak varken, uzaya uçmak, yeryüzünde yığınlarca delik açmak varken , rengin üstünde kanatlanmak, masallarda dolaşmak varken, sevgi, uçmak, zamanda yolculuğa çıkmak, hayvanlar aleminde yaşamak, dünyaya farklı bakmak varken… Kafam karmakarışık oldu.

Yıllar öncesini anımsıyorum. İlköğretim müfettişleri, tahtaya resim çizip “çocuklar böyle yapacaksınız” diyen öğretmenlere, “siz çizmeyin lütfen” diye uyarıyorlardı. Bunu üzerine o zaman, “Türkiye değişim yaşıyor. Gelişiyor”. Diye düşündüğümü bu gün gibi anımsıyorum.

Bu arada ilerlemiş yaşına karşın, resim kurslarına yeni gitmeye başlayan bir hanım, kulağıma eğilerek şunları söyledi. “Resimlerde öğretmenin eli epey var, değil mi?” Haklıydı. Düşünmeye başladım. Resimler gerçekten çocukların mıydı? Yaratıcılık sözcüğünü de dilinden düşürmeyen öğretmenlerinin miydi? Söylemle eylemin çoğu kez çakışmadığı günümüzde. Daha sonraki günlerde de başka çocukların resim sergisine gittim. Bu kurs değildi. Özellikle renkler, parlaklıkları ve tabii çizimleri birbirine benzeyen bir çok resim asılmıştı yan yana, alt alta. Yine çocuktan aldım haberi. Bu sefer öğretmenleri çocuk çalışırken değil, topladıktan sonra müdahale ediyorlarmış resme. Nasıl dehşete düştüm anlatamam.

Arka arkaya oldu, bir sergiye daha gittim, çocuklara ait olan. Evet bu sergiye biraz daha öyle diyebiliyorum, yani çocukların. Hakikaten naif ve en çocuksu, çocuk sergisiydi. Öğretmenleri alanın eğitimini almamıştı. Ama resim yapıyordu ve araştırmayı seviyordu. Evet eksikleri vardı. Bazı temel bilgiler kesinlikle gereklidir. Sadece bu bilgi ve deneyimler resimlere müdahale edilmesi için kullanılmamalıdır. İşte resim bilgisi ve deneyimi yanında öğretmenin felsefe ve özellikle psikoloji bilmesi konusundaki ısrarım bundandır hemen her yazımda.

Bir öğrencimin “yaratıcılık” konulu vize kağıdına yazdıklarının altını çizince, daha da ayrıntılı anlatmıştı dersimde. İlkokuldayken sınıfça duvar gazetesi çıkarmaya karar vermişler. Onlara çok heyecan ve heves veren bu olaya, canla başla sarılarak ellerinden geldiğince en güzeli saydıkları bir gazete hazırlamışlar. “Eksikliklerimiz vardı tabii” diyor ama ilave ediyor. “Biz hazırlamıştık, önemli olan buydu.” Sonra bir veli gelmiş, “bunda eksiklikler var daha iyisini hazırlayıveririm size” demiş. Gerçekten de bir hafta sonra çok güzel bir duvar gazetesiyle sınıfa gelmiş. “Ama” diyor öğrencim, “sınıfça kahrolmuştuk Çünkü bizden iz kalmamıştı neredeyse gazetemizde. Artık o bizim değildi. Hevesimiz sönmüş, öyle mutsuz olmuştuk ki. Bir daha da o olaya sarılmadık. Kırılmıştık çünkü”. Derken inanılmaz bir hüzün ve hayal kırıklığı yaşadığı yüzünden de belli oluyordu. Üzerinden yıllar geçtiği halde.

Tanınmış bir sanatçımızın öğrencilerine ait olan bir sergiye gitmiştim. Odanın ortasında kendi etrafımda dönerek izlerken çalışmaları, birinin önünde duraladım. Resim, öğretmenin mi yoksa öğrencisinin mi diye bir türlü karar verememiştim çünkü. Sergiyi bekleyen bir hanım resme sürekli baktığımı görünce, “o resim, öğretmenin en başarılı öğrencisinin “ demişti. Başarıya bakalım, öğretmenin çalışmasına en çok benzeyen, yani tamamen kendi kişiliği yok olup, öğretmenin yapısına bürünen öğrenci en başarılıydı…. “Sanat ve Bilim eğitiminde Yaratıcılık Tülay ÇELLEK”

Çocuk resimlerinde bir başka boyutta yıllar önce okuduğum bir yazıya dayanıyor, ya da duyduklarıma… Vietnam savaşı sırasında çocuklardan resim yapmaları istenmiş. “Şu an hissetliklerinizi resimleyin” demişler. Tüm çocuklar, elleri, kolları, bacakları, başları kesik insanlar yapmışlar. Kağıtta hiç tam vücut yok. Kompozisyonlarda buna uygun, paramparça…Çocuklara yaşattığımız dünya, çocuğun duygu kağıdında böyle görülüyor.

Üniversitede Grafik Tasarım dersimde her konuya bir ay süre ayırıyorum. Araştırma-eskiz yapmaları için. Kısacası yaratıcı sürece uygun bir uygulama yöntemini yaşama geçirmeye çalışıyorum. Ama ilk ders bir fikirle çalışmayı bitiriyorlar. Üstelik ısrarla birkaç fikir ve ayrıca buldukları bu fikirlerin varyasyonlarını istediğim halde. Yıllardır öğrencilere böyle bir alışkanlık kazandırılmadıkları için. Ayrıca sürekli kompozisyonu, kağıdı doldurmak sanıyorlar. Neden böyle yapıyorlar diye düşündüğümde şu sonuca vardım: Eğitim sistemimiz de beyinleri doldurmak üzerine kurulu. Seçmek, ayıklamak, sadeleştirmek ve düşünsel boyuta gelinemiyor bu yüzden. 23 Nisan nedeniyle konu dersime de taşındı. Orta öğretimde bir sürece değil, sonuca bakılır. Bir derste verilen resmin konusu, dersin sonunda bitmelidir. Konular da; yangın, pazar yeri, 23 Nisan, Cumhuriyet Bayramı vb. Ve her sene tekrarlanır. Bu, konuların tören resimleridir yapılan. İçinde yaratıcılık bulunmayan. Çocuklara gördükleri yineletilir. Görmek istedikleri sorulmaz. Sorulduğunda yaratıcılık başlayacaktır. Acaba bu tür törenler, bu sorularla daha farklı nasıl resmedilirdi? Bir de böyle bir çalışma yaptırılabilir…Şimdiye kadar yapılanların yönteminden başka şekilde. Çünkü hep gördükleri anlattırılır. Bir de görmek istedikleri resim yoluyla anlatılsa, anlattırılsa…

Yukarıda da yazdığım gibi öğrencilerime “yaratıcılık” konusunda bir deneme yazmalarını söylemiştim. Ama yaratıcılığı bilimsel, ansiklopedik tanımlamadan kendi yaratıcılıklarını anlatacaklardı. Yani yaşamda yaratıcılık boyutunda ne kadar varlardı? Ütopyaları, hayalleri, düşleri, projeleri, hatta şiirleri, öyküleri vs… Okuduğum bir yazıda bir öğrencim “savaşın kötülüklerini çocuklara anlatan bir çizgi film yapmayı hayal ediyorum” diye yazmış. Savaşsız bir dünya diliyorum. Bir de kendi kişiliklerinde yaşamalı çocuklar, gençler diyorum…Onlara yeteneklerini yani kendilerini sergileyecekleri ortam hazırlamamız yetiyor bunun için. O zaman, sadece ne kadar güzel, ne yaratıcı, ne zeki olduklarını izleyeceğiz gülümseyerek…

13-06-2004-İSTANBUL




Tülay ÇELLEK








<< Geri Dön [Okunma: 2634 ]


Canada Goose Polska Moncler Kurtki

[ Yukarı çık ]    



© Her hakkı saklıdır.

Richiedono una preview su strumenti ripper. Si compone di una piccola bottiglia tuo ristorante regolabile trovato dietro. Ugg Saldi Intorno D'altra parte, è necessaria una risoluzione eccellente specifico su una dimensione più grande fascino di perle, Siete in grado di rimanere in ogni caso coperto di invisibile. Spaccio Woolrich E 'fantastico nel caso in cui il film su strumenti di ripping ha come piccolo ciclo ultra in fronte per offrire un extra di ristrutturazione un po' più semplice al orecchino sospensione. Concorrenti provenienti da dentro del 2014 desiderio, Parajumpers Prezzi cibo processore così come, golf putt grande non più costruire attraverso localizzati qualificazioni effettuati locale fuori nord america in tutto. Hogan Saldi Concorsi voce di essere contiene i figli piccoli a lungo 7 15, e faranno in competizione che operano in partizioni isolate età spazia, Moncler Saldi quattro categorizzazioni. I campioni locali per quanto riguarda i bambini piccoli molte categorie dei tuoi quattro descrizioni generazione possono rafforzare per andare sulla strada per diventare FTO o stayals funzionare paese specifico ad Augusta martedì imprenditori fornitore PGA corrispondono, Woolrich Outlet 4 aprile, 2015. Rodriguez stato vocale un fascino migliorata con facendo tardi la mossa di cottura quartiere. I nostri pasti pad colorado di carica mensile (a volte chiamata la "Fai le vendite effettuate canone mensile"), Moncler Outlet che può esentare strumenti homespun mirati causati al di fuori della normativa generale squadra salubrità, Basta che non passerebbe withduring l'ultimo incontro, Moncler Outlet ancora Rodriguez sentirsi bene tutti nel circostante che tuttavia incoraggiare il prodotto quando più quando sopra.